De Standaard-Hotel Enfrente Arte

Vergeet de klassieke reisgidsen. Filip Eyckmans, de Vlaamse emigrant in het Andalusische Ronda, pakt uit met een reisdoos waarin een mooie cd en een boekje vol geheimtips u naar de geheimste bars, restaurants en hotelletjes van Andalusië leiden. Op uw verantwoordelijkheid.

ANDALUSIË is zoals de lente. Het is oude mannen die Ducados roken en naar elkaar schreeuwen. Het is de waneling opwaarts, waarbij je zucht in de hitte, enkel en alleen om die ene bar te bereiken waar ze je favoriete lechuga serveren. Het is de zoete wijn van Malaga.”

Dat schrijft Tom Barman in Andalucia personal, een „andere reisgids” samengestHotel enfrentearteeld door Filip Eyckmans. Hij zit in een metalen doosje van 16 bij 22 cm, waarin een ander rond metalen doosje een cd bevat. Het cd-doosje kun je rond je nek hangen, maar, zegt Eyckmans, „ik stel me voor dat je naar Andalusie rijdt met de muziek op de autoradio, naar de plaats waar je wilt zijn. Dan steek je de kaart en je sleutels in de metalen doos, en daarmee trek je dan naar die bar in dat kleine dorpje dat getipt werd in de gids. Het is een travel kit.”

Eyckmans woont sinds 1997 in Ronda, waar hij de opnamestudio En Frente Arte bouwde en af en toe tournees en concerten organiseert. De voorbije jaren zijn in de Vlaamse media verschillende reportages verschenen over Vlaamse hands die in En Frente Arte aan het opnemen waren en het plaatsje heeft een kleine cultstatus gekregen. Dat blijkt ook uit de namen op de compilatie die Eyckmans samenstelde: Tindersticks, dEUS, Wawadadakwa, DAAU, Think Of One, Babyjohn, Vive La Fète, Buscemi en The Internationals zijn belangrijke namen in de alternatieve muziek uit rockend Vlaanderen.

„Al die groepen hebben bij ons opgenomen of via ons getoerd”, zegt Eyclanans. „Ik heb geprobeerd een compilatie te maken die voor iedereen haalbaar is. Veel van de groepen die hierop staan, zorgen op hun eigen cd’s graag voor plotse stijlbreuken. Maar dit moest vooral een reisplaat worden, met één sfeer die zichzelf mooi opbouwt. Vandaar dat er haast geen stilistische breuken in zitten.” Hij ontkent niet dat hij Andalucia personal ook maakte vanuit een zekere ergernis. Ik stoorde me er zelf aan dat je in die gereputeerde gidsen als Lonelv Planet en Le Guide du Routard toch vaak maar de helft van het verhaal krijgt. Het kaf wordt niet van het koren gescheiden. Ik wilde een gids maken met meningen van mensen uit het noorden naast meningen van mensen van hier. Door deze gids moet je op heel andere plekken terechtkomen. Iedereen heeft toch die ervaring dat je door tips van vrienden op formidabele plaatsen belandt.”

Andalucia personal bevat heel war tips. Die verwijzen naar de zes steden waarop deze gids zich richt: Malaga, Marbella, Ronda, Granada, Córdoba en Tarifa. Het ziin jonge mensen die in die steden leven die de tips versehat ten. wat ze meteen exclusief maakt. Soms zijn de tips niet meer dan de vermelding van een adres en de opmerking dat ze daar een authentieke bodega hebben, of het beste ,,seafood” van de hek stad. In Restaurante El Tintero II EI Palo wandelen de kelners tussen de tafels terwijl ze uit volle borst zingen, en de visschotels boven hun hoofd laten zweven. Er staan ook boekenwinkels, alternatieve reisagentschappen en hotelletjes vermeld.

hotel ronda

Als geheime tipgever valt Andalucia personal helemaal buiten het gewone aanbod. Het boekje vraagt vertrouwen op basis van de sympathie die je al dan niet hebt voor het imago en de muziek van de popgroepen die op de cd staan. Dat is voor een breed publiek een groot risico. De tips zijn veel te onregelmatig uitgewerkt om neutraal vertrouwen op te wekken, maar anderzijds voel je goed dat hier ontdekkingen kunnen gedaan worden voor wie geen zin heeft in de platgetreden toeristische routes. Dat risico is deel van het plezier.

Een ander deel bevat persoonlijke getuigenissen van de groepen die in En Frente Arte al opnamen. Dat aanbod is erg ongelijk, en sommige bijdragen zijn slordig en oninteressant. Anderen, zoals Kelvin Smits van Cinérex, hebben er hun werk van gemaakt. En de korte anekdotes van Millionaire en Think Of One zijn geestig, omdat ze laten zien hoe het Spaanse pu-bliek tegen hen aankijkt.

„Het zijn natuurlijk de groepen die een link kunnen leggen met de zigeunergeest, die hier inslaan”, zegt Eyckmans. „Dat zijn DAAU, Think of One en vooral Buscemi, die hier al negen keer geweest is en in heel Andalusië bekend is. Je zou opkijken van Think Of 0,ne, zeker wanneer je een volle zaal Spanjaarden ziet meedansen en -zingen in een „Antwaarps” dat ze totaal niet verstaan. Maar met rock moet je hier niet komen aanzetten.

In een derde deel staan enkele langere teksten over hoe de lokale kunstscene banden had met internationaal gereputeerde artiesten als Ernest Hemingway, Orson Welles en Pablo Picasso.

Is dit nu het begin van een reeks alternatieve, muzikale reisgidsen? Eyckmans: „Als het goed loopt, waarom niet? Maar ik weet het niet. Financieel is het allemaal niet zo eenvoudig om hier iets te laten werken. Eigenlijk werken we steeds kleiner, bij gebrek aan subsidies. Ik moet echt véél rondlopen om hier lokaal iets te krijgen van de burgemeester, die overigens heel weinig van muziek afweet. Grote projecten zijn haast niet mogelijk. We werken nu veeleer met groepjes van drie tot vijf man, die we goedkoop kunnen overvliegen en dan wat kleine concerten laten spelen. Een Gabriel Rios bijvoorbeeld, die kan hier aanslaan en is te betalen. Want je moet ook weten dat Andalusiërs niet graag hun portemonnee openen voor een optreden. Als ze geld hebben, gaan ze eerst tien pint drinken, en dan wat tapas, en pas dan het ticket.”