De Lokroep van Andalusië

De Lokroep van Andalusië

Waarom begint deze Belg een hotel in Spanje? Om geld te verdienen? Niet in de eerste plaats, want hij verdiende goed in België. De lokroep van het avontuur, het onbekende? Hier zitten we al dicht in de buurt. Idealisme? Dat zat er ook wel bij. En het weer? Dat was de druppel die de emmer deed overlopen, en die Filip Eyckmans deed besluiten om Vlaanderen te ruilen voor de lokroep van het eindeloze Zuid-Spaanse Andalusië en hij streek na heel wat omzwervingen neer in het stadje Ronda.

Door Emiel Goelen

“Tussen de zachte kluisters van het huis, en de romantiek der verte, ligt ons aller hart verdeeld”, een bekende zin van auteur Marnix Gijsen. Een zin die een grote betekenis heeft voor een jonge Vlaming die in “klein Vlaanderen” zijn draai maar niet kan vinden. Meer als hobby dan als werk, houdt hij zich naast zijn universitaire studies bezig met popmuziek. Niet als zanger of muzikant, maar als manager. Hij wil organiseren en iets realiseren in zijn leven. Op een bepaald moment Filip Eyckmans zijn studies voor wat ze zijn en trekt naar Frankrijk, naar Tours. Na een tijdje gaat het verder naar Madrid, waar hij inschrijft aan de universiteit. Rusteloos als hij is trekt hij voor een jaar naar Zuid-Afrika en Zimbabwe. Ondertussen heeft hij een Spaanse vriendin en keert terug naar Spanje en een jaar naar Vlaanderen. Hier begint hij onmiddellijk met het uitbouwen van een klein managementbedrijfje.

 

Filip EyckmansHij wordt manager van popgroep dEUS, waarvan hij de leden al van vroeger kende. Later komen daar nog groepen als Evil Superstars en Cinerex bij. Maar stilaan nemen nog andere plannen in het hoofd van Filip Eyekmans vaste vorm aan. Hij wil terug naar Spanje, naar de zon en de sfeer van Andalusië waar hij zo van houdt. Na lang zoeken koopt hij een hotelletje in de stad Ronda, dat tot een verblijf met een tiental kamers wordt uitgebouwd. Hij noemt het Enfrente Arte, een confrontatie met de kunst.

Is dat nu je doel in het leven, hotelier zijn?

FILIP: Ik heb altijd graag nieuwe dingen uit de grond gestampt, lk liep al lang rond met het idee een soort artiestendorp te creëren. Dat plan bleek iets te hoog gegrepen. Een huiselijk hotel waar ik gasten als vrienden kon ontvangen was wel realiseerbaar. Ik voel me dan ook niet echt een hotelier, meer een gastheer. Ik had in Spanje al veel vrienden van vroeger. Belgen en Spanjaarden hebben trouwens heel veel gemeenschappelijk. Hun visie op het leven en hun levensvreugde gaan gelijk op. Belgen werken misschien harder en zijn beter in het organiseren, maar in hun vrije tijd willen ze beide hetzelfde. Het zijn levensgenieters. In de buurt van Ronda vond ik mijn stek. Niet ver van de luchthaven van Malaga, zodat het makkelijk bereikbaar was voor gasten uit heel Europa, en toch ver genoeg van het massatoerisme van de kust. Ronda is ook een mooie stad, niet te groot en typischer Spaans kan nauwelijks. In Ronda is het ook vrij goedkoop, de hoge prijzen van de kust heb je hier niet.

 

Je hebt hier aan het hotel een gebouw met een geluidsopname-studio.

FILIP: Ik zit nog steeds in de muziekbusiness. Ik boek mijn artiesten van hieruit en stuur ze heel Europa en zelfs de wereld rond. Het opnemen van een cd is een stresserende bezigheid. Hier bij ons kan een popgroep relaxen, ver van alle drukte en afspraken en zich volledig concentreren op hun muziek, en dat heeft succes. Mijn eigen groepen nemen hier op, maar onlangs was hier nog de Britse groep Lamb, die hier in twee maanden tijd een nieuwe cd heeft opgenomen, en ook krijgen we regelmatig Spaanse groepen over de vloer.

 

Die groepen verblijven dan ook in het hotel?

DAAU-fotoFILIP: Ze nemen hier hun muziek op en ze zijn te gast in het hotel. Ze doen echter volledig hun zin, net zoals thuis. Ze kunnen ontbijten, desnoods tot drie uur ’s middags, want popgroepen werken vaak ’s nachts en het avondeten kan ook wanneer ze willen. Indien ze zin hebben om iets te drinken, stappen ze gewoon achter de tapkast van de bar en nemen wat ze willen. Dar geldt trouwens voor al onze gasten. Het is die ongedwongen sfeer die we willen creëren en waar onze gasten zo van houden.

Je mikt met het hotel meer op groepen en niet zozeer op de individuele vakantieganger.

FILIP: Ja, maar een groep kan echter van alles zijn. Een familie, een vriendenkring, mensen die in hetzelfde bedrijf werken… het kan allemaal. Wij kunnen groepen ontvangen van 6 tot ongeveer 15 mensen. Ook incentives hebben we graag. Mensen die samen willen verbroederen, het samenhorigheidsgevoel willen bevorderen. We hebben een origineel aanbod ontwikkeld. Je verblijft hier in een all inclusive formule. Ons hotel verschilt van de bekende vakantiehotels door zijn kleinschaligheid en door zijn ongedwongen sfeer. Niets hoeft. Alles, of toch bijna alles kan en mag, zonder dat er iemand op je vingers zit te kijken. Wij willen een thuis weg van huis zijn.

 

Heeft de formule succes?

FILIP: Dat valt reuze mee. We hebben gasten die regelmatig terugkeren. We hebben ook onze plaats tussen de lokale bevolking gevonden. We hebben een grote vriendenkring rond het hotel opgebouwd. Veel lokale mensen komen regelmatig naar hier. We organiseren dan optredens, fuiven en feestjes en dat bevordert onze integratie, zeg maar. Wij streven er bewust naar ons geen vreemde eend in de bijt te blijven, en dat lukt aardig. In ons hotel werken ook allemaal Spaanse mensen, met uitzondering van Vlaming Eric Didden die mij assisteert, en we spreken allemaal Spaans met mekaar,

 

Is dit nu voor jou het grote avontuur?

FILIP: Het was voor mij een heel avontuur om deze zaak hier op te starten. Want je hoort vaak veel mensen zeggen: “Ik wou dat ik in Spanje woonde in het mooie weer”, maar zo eenvoudig ligt het niet. Je moet heel goed weten waar je aan begint. Na enkele weken begint het bij de meesten al te knagen en missen ze hun teevee en hun stamkroeg. Mensen die dat gevoel ervaren blijven liever in België wonen en komen best enkele weken per jaar gewoon naar Spanje op vakantie, Emigreren is altijd een groot avontuur.

Voor mij was het een berekend avontuur en ik ben blij dat mijn rekening is opgegaan. Het avontuurlijke is er nu langzaam aan aan het afgaan, maar de levenskwaliteit hier, die is en blijft hoger dan in Vlaanderen. Ik woon liever in Spanje. Ik heb hier ook meer vrienden dan ik ooit in België gehad heb. Ik heb door mijn managementactiviteiten nog veel voeling met Vlaanderen,  maar ik heb hier het liefst. Op rijafstand ben ik in prachtige natuurparken of in een cultuurstad als Granada en dat maakt voor mij alles goed. Ik hou van wat ik doe, en ik doe het graag in mijn zwembroek. Heel het jaar door, en dat zie ik me in Vlaanderen nog niet doen.

 

Ronda

Ronda-Malaga-EspañaDe stad Ronda ligt in het “hinterland” van Malaga, omgeven door de be-gen van de Serrania de Ronda. Ronda telt 33.700 inwoners en gaat historisch terug tot de Romeinse tijd. De stad wordt in twee gedeeld door El Tajo, een 160 meter diepe kloof die gemaakt werd door de Rio Guadalevin.

Ronda is ook al generaties een stad waar veel kunstenaars zich toe aangetrokken voelden. Het begon allemaal met de Duitse dichter Rainer Maria Rilke, die Ronda bezocht in 1912. Hij keerde terug en bleef een hele winter hangen. Ter herinnering aan Rilke staat er een bronzen beeld voor het Reine Victoria Hotel. De kamer in het hotel waarin Rilke verbleef, werd als museum ingericht.

Ook veel schilders zoeken de omgeving van Ronda op. De twee witte dorpen Olvera en Setenil, die vlak in de buurt liggen, leveren stof genoeg. Je vindt er het ene schilderachtige plaatje naast het andere.

Niet te missen in Ronda: Plaza de Espana, Plaza de Toros, de Carrera Espinel (winkelpromenade), Palacio de Mondragon (Moors paleis met prachtige tuin), Iglesia de Santa Maria la Mayor (kerk uit de 13de eeuw).