Voormalid dEUS-manager compileert subjetive reisgids over Andalusië

Voormalid dEUS-manager compileert subjetive reisgids over Andalusië

´Er is te weinig culturele doorstroming van het ene naar het andere Europese land´

Filip Eyckmans was enkele jaren geleden nog bedrijvig in Musickness, het boekings- en managementskantoor dat onder andere dEUS begeleidde. De naam, een combinatie van music, sickne’ss en business. was een idee van Tom Barman en vatte goed samen hoe het er in liet begin aan toe ging. ‘We beschikten over een ongebreideld enthousiasme. We sloegen België over. We zorgden ervoor dat Belgische muziek doorstroomde naar de rest van Europa.’ Dat lag toen alles behalve voor de hand. Het waren pionierstijden. We schrijven begin jaren negentig: Ashbury Faith en Soapstone waren de rop van de Belgenrock. ‘5.000 cd’s verkopen, een tourtje in alle muziekclubs, verder ging het niet, herinnert Eyckmans zich.

Ondertussen is hij uit Musickness gestapt. ‘Die laatste tournee van dEUS, inclusief Rock Werchter, was mijn laatste schoolreisje. Sindsdien leg ik me nog meer toe op de Spaanse toeristische sector.’ Het studio- en hotelproject En Frente Arte in Ronda heeft hij de voorbije jaren naar zich toegetrokken, de muziek liet hij meer en meer aan zijn compagnon over. Hij stampte En Frente Arte uit de grond met Christian Pierre. Tal van muzikanten konden er in alle rust aan nieuw materiaal werken. Maar het artistiek verantwoorde hotelletje draaide ook zonder zijn directe aanwezigheid op volle toeren,  zodat hij het zich kon veroorloven  met zijn Spaanse vrouw en kind een  iets meer teruggetrokken bestaan te  leiden en het Andalucia Personal’- ti project uit te werken. De studio en e het café gaan zelfs verkocht worden, v maar dat zou een verdere samenwerking niet in de weg staan. In november is een kleinschalige concertreeks gepland met de nieuwe lichting Belgische groepen: Stijn, Ga-briel Rios, Ultrasonic 7,… En ondertussen sluimeren er alweer andere projecten in zijn hoofd. Eyckmans droomt van twee vakantieverblijven aan de Portugese kust waartussen gezeild kan worden. Maar dat is vooralsnog toekomstmuziek.

Weerstand
Ook al houdt Eyckmans zich tegenwoordig iets minder bezig met muziek, de Belgische muzieksector boeit hem nog steeds. De problemen zijn ‘volgens hem onveranderd gebleven. ‘We moeten nog steeds opboksen tegen de Angelsaksische cultuur. Er is te weinig doorstroming van het ene naar het andere Europese land. Eigenlijk zou er op Europees niveau een orgaan moeten komen dat die doorstroming vergemakkelijkt, want net als pakweg tien jaar geleden dicteren Engeland en Amerika nog steeds wat waar populair is. dEUS is een van de uitzonderingen die de brug gemaakt hebben naar de rest van Europa.’ Dat de meeste Europese landsgrenzen nog al te vaak culturele barrières vormen, kan Eyckmans met tal van persoonlijke ervaringen staven. ‘Neem nu de rockgroep Dover. In Spanje verkopen hun albums 600.000 stuks. Om in Sevilla te spelen vragen ze 50.000 euro. In Lissabon, waar nie-mand van hen wakker ligt, doen ze hetzelfde voor amper 100 euro. Ik heb een tijdje geprobeerd een soort uitwisselingsprogramma op te zetten tussen beide landen – ik plaatste een Portugese groep in Spanje in het voorprogramma van een Spaanse band, en vice versa – maar de weerstand blijft groot.’

`Eigenlijk heb je een lichtend voorbeeld nodig. In België kon dEUS landgenoten de weg naar het buitenland tonen, maar in vele andere landen had je die voorbeelden niet. In de filmsector zie je hetzelfde patroon. Almodóvar is ondertussen mainstream geworden en wijst andere Spaanse regisseurs het goede pad. Net zoals Lars Von Trier en de Dogma-scene dat deden voor de Scandinavische film. Maar de regel blijft dat als men bijvoorbeeld een Italiaanse groep in Londen niet goed vindt, hij ook niet tot in Nederland geraakt. Alleen in de wereldmuziekscene zie je soms een uitzondering. Macaco is zo doorgegroeid, Ojos de Brujo stond zelfs op Pinkpop. Maar vanuit een kleine markt als België is culturele doorstroming naar de rest van Europa haast niet mogelijk zonder subsidies. Zonder had de Antwerpse muziekmakerij Think Of One nooit haar BBC-award kunnen winnen. Zonder vallen de meeste projecten gewoon stil. Ook met DAAU hebben we dat ondervonden. Zonder kun je geen basis opbouwen.’

Welles en Hemingway

Met de reisgids ´Andalucia Personal´ zorgt Eyckmans op zijn manier voor culturele doorstroming. Hij stelt met Málaga, Marbella, Ronda, Córdoba en Granada die vijf steden voor waarmee hij het best vertrouwd is. Per stad geven drie tot vijf locals enkele tips. Het zijn meestal eigenaars van een hotel, een restaurant of een winkel die Eyckmans kent. ´De eigenaar van een iets hipper restaurant in Granada zal je eerder naar de sushibar sturen, die van een tapasbar misschien naar het flamencomuseum. Het is de bedoeling dat je, naargelang iemands smaak bij je past, zijn route volgt. Is dat niet zo, dan schakel je gewoon over op de smaak van een andere gids.’

De reisgids zit in een blikken doos en daarin zit ook een cd. Die compileert 15 nummers van groepen die getourd of opgenomen hebben in Ronda en moet dienst doen als soundtrack bij je trip naar Andalusië. Tindersticks en dEUS staan er zij aan zij met DAAU, Think of One, Millionaire en Buscemi. Ais appetizer kan je er de persoonlijke indrukken bijnemen die Tom Barman, Els Pynoo en Tom Kestens neet schreven over Spanje. Het laatste hoofdstuk van de reisgids legt de link wssen de lokale bevolking en enkele internationale artiesten: tussen Picasso en Orson Welles, tussen Picasso en Hemingway, tussen de plaatselijke stierenvechter Antonio Ordofiez, Welles en. Hemingway. ‘Die laatste twee waren de echte pioniers. Lij kwamen na de Eerste Wereldoorlog veelaj vanuit Paris in het onontgonnen  Spanje terecht, en hebben daar een boek geschreven of een documentaire gedraaid. Toen Welles in Sevilla I een tijdje boven een bordeel woonde, is hij nog stierenvechter geweest. Hij noemde zichzelf El Americano. Dat duurde tot hij op een keer door de plaatselijke bevolking is bekogeld met flessen. Hij hield er een litteken op zijn lip aan over en heeft dan maar beslist ermee te kappen.’

Het zijn verhalen die zelfs in Andalusië weinig bekend zijn, maar Eyckmans doorploegde het internet en de literatuur, ondervroeg enkele locals en kruiste tijdens zijn zoektocht ook oude vloertegels en dia’s in glas met reclameboodschappen. Later bleken ze het ideale illustratiemateriaal te zijn voor de gids. `Ze behoorden vijftig jaar geleden toe aan een oude dorpscinema met bodega. De dia’s werden na vijftig jaar van onder het stof gehaald en tonen het I begin van de plaatselijke marketing. De twee zonen van de bioscoopeige-naar zijn muzikanten en runnen `Los Caireles’, een muziekclub waar veel van de muzikanten die opnamen in Ronda gespeeld hebben Ze namen in die hoedanigheid ook deel aan de gids en komen morgen over voor de voorstelling van het project.’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA